حکایتی است!

هر بار که به هم می رسیم

ترک های تازه ای

روی پوست ام می روید

و فکر می کنم :

مگر من چند قدم ام ؟چند قدم؟...tibi

 

می خواست به فریب ها خاتمه دهد.به جنگل رفت. جنگل پراز گرگ بود.

به شهر پناهنده شد.  شهر درنده تر از جنگل بود.به خانه آمد .تاریکی و

تنهایی زیرزمین صدایش زدند. حلقه چاه را ندید......حالا ، مدت هاست

که مرده و چیزی فریب اش نمیدهد.

 

همیشه دیر می رسیم

همیشه مرگ

سایبان لحظه های ماست...